“Mijn naam is D. K. en ik woon in Paramaribo, Suriname. Ik schrijf u met een dringend verzoek om hulp voor mijn 13-jarige dochter. Zij is officieel gediagnosticeerd met een obsessieve-compulsieve stoornis (OCD). Ondanks intensieve hulp binnen Suriname gaat haar toestand steeds verder achteruit. Ik heb inmiddels het gevoel dat wij hier de grenzen van de beschikbare specialistische zorg hebben bereikt en daarom richt ik mij tot u.
Zij staat momenteel onder behandeling van een psychiater en gebruikt sertraline. Daarnaast heeft zij inmiddels begeleiding gehad van zeven verschillende psychologen. Hoewel iedereen zijn uiterste best heeft gedaan, zie ik helaas geen structurele verbetering. Integendeel: haar klachten zijn de afgelopen maanden aanzienlijk verergerd.
De belangrijkste klachten waarmee zij dagelijks worstelt zijn ernstige angst, dwanggedachten, zeer belastende intrusieve beelden, voortdurende spanning, paniek, schuldgevoelens en een diep gevoel dat zij een last is voor anderen. Zij raakt volledig uitgeput door de voortdurende strijd in haar hoofd en is daardoor niet meer in staat een normaal leven te leiden.
Om haar situatie goed te begrijpen wil ik graag haar voorgeschiedenis met u delen.
Toen zij vijf jaar oud was, zijn haar moeder en ik gescheiden. Drie maanden na de scheiding kwam haar oudere zus bij mij wonen. Zij bleef destijds bij haar moeder wonen, hoewel zij zelf al aangaf liever bij mij te willen wonen.
In de jaren daarna kwam zij terecht in een voortdurend loyaliteitsconflict. Zij werd door haar moeder betrokken bij volwassen problemen, moest geheimen voor mij bewaren en werd regelmatig tegen haar zus en mij opgezet. Achteraf heeft zij meerdere keren aangegeven dat zij zich hierdoor voortdurend verscheurd voelde en nooit wist aan wie zij loyaal mocht zijn.
Toen zij ongeveer tien jaar oud was begon zij steeds beter te begrijpen wat er werkelijk speelde. Vanaf dat moment verslechterde de relatie met haar moeder aanzienlijk. Volgens haar werd er veel tegen haar geschreeuwd en leefde zij voortdurend met het gevoel dat zij niets goed kon doen. Zij omschrijft die periode alsof zij constant "op eieren liep".
De gebeurtenis die uiteindelijk de doorslag gaf vond plaats toen haar moeder een nieuwe relatie kreeg. Gedurende ongeveer een week liet zij de toen 10-jarige alleen achter met haar hulpbehoevende grootvader. Haar moeder verbleef in die periode grotendeels bij haar nieuwe partner.
Op haar tiende moest zij plotseling verantwoordelijkheden dragen die geen enkel kind zou moeten dragen. Zij moest voor zichzelf zorgen, haar eigen eten regelen en daarnaast haar hulpbehoevende grootvader verzorgen. Zo moest zij onder andere zijn katheter schoonmaken en hem helpen bij zijn dagelijkse verzorging. Zij voelde zich volledig alleen verantwoordelijk, terwijl zij zelf nog een jong kind was.
Toen zij mij hierover vertelde heb ik direct juridische stappen ondernomen. Op 18 juli 2023 heb ik haar bij haar moeder weggehaald en is zij bij mij komen wonen. De rechtszaak over de voogdij duurde uiteindelijk één jaar en zeven maanden. In maart 2025 heb ik officieel het volledige gezag over haar gekregen.
Tijdens deze periode ontdekte zij bovendien dat zij jarenlang had geleefd met een beeld van de werkelijkheid dat achteraf niet bleek te kloppen. Zij voelde zich verraden en verloor veel vertrouwen. Zij gaf destijds zelfs aan dat zij geen zin meer had in het leven. Gelukkig begon zij met psychologische begeleiding langzaam weer vooruit te gaan.
Helaas werd ons gezin enkele maanden later opnieuw getroffen door een zeer ingrijpende gebeurtenis.
Op 16 december 2025 kreeg ik een ernstig hartinfarct. Ik moest worden gereanimeerd en met spoed worden gedotterd. Zij heeft vrijwel het gehele proces op de Spoedeisende Hulp meegemaakt. Zij zag hoe artsen probeerden mijn leven te redden en verkeerde lange tijd in de overtuiging dat zij mij zou verliezen.
Sinds dat moment is haar angst volledig geëscaleerd.
Zij leeft voortdurend met de angst dat ik opnieuw een hartinfarct zal krijgen of zal overlijden. Daarnaast heeft zij een enorm schuldgevoel ontwikkeld. Regelmatig zegt zij tegen mij
"Als ik er niet was, had jij minder zorgen."
"Ik geef jou alleen maar extra werk."
"Misschien had jij geen hartinfarct gekregen als ik er niet was."
"Ik ben alleen maar een last."
Deze uitspraken breken als vader mijn hart, omdat zij absoluut niet overeenkomen met hoe ik haar zie. Zij is een buitengewoon lief, zorgzaam, intelligent en gevoelig meisje dat juist ontzettend haar best doet om een goede dochter, zus, vriendin en nicht te zijn. Zij wil niemand teleurstellen, maar raakt volledig uitgeput doordat haar eigen gedachten haar geen rust gunnen.
De afgelopen maanden zijn haar OCD-klachten verder toegenomen. Zij ervaart vrijwel voortdurend angst en intrusieve beelden die zij niet kan stoppen. Hoe harder zij probeert deze gedachten weg te drukken, hoe sterker zij lijken terug te komen. De spanning in haar lichaam en hoofd is vrijwel continu aanwezig.
Daarnaast heeft zij veel last gehad van de bijwerkingen van sertraline. Mede hierdoor is zij inmiddels ongeveer drie maanden niet meer in staat geweest om naar school te gaan. Zij mist hierdoor niet alleen onderwijs, maar ook vrijwel alle sociale contacten met leeftijdsgenoten.
Het meest zorgwekkende is dat zij zichzelf inmiddels meerdere keren heeft verwond. Zij doet dit niet omdat zij wil overlijden. Zij vertelt mij dat de lichamelijke pijn de ondraaglijke spanning in haar hoofd en lichaam heel even vermindert. Het is voor haar een manier geworden om tijdelijk rust te ervaren wanneer de angst en de dwang ondraaglijk worden.
Afgelopen zaterdag heeft zij zichzelf opnieuw verwond. Ik heb haar direct naar de Spoedeisende Hulp gebracht, waar de wond is gehecht en zij tevens een tetanusinjectie heeft gekregen.
Als vader maak ik mij enorme zorgen. Ik zie hoeveel zij vecht om beter te worden. Ondanks alles werkt zij mee aan behandelingen, neemt zij trouw haar medicatie in en probeert zij iedere dag opnieuw vooruit te komen. Toch zie ik haar steeds verder vastlopen.
Juist daarom zoek ik hulp buiten Suriname. Ik ben ervan overtuigd dat zij gespecialiseerde behandeling nodig heeft door iemand met ruime ervaring in de behandeling van complexe OCD bij kinderen en adolescenten.
Mijn vragen aan u zijn daarom:
Denkt u op basis van deze informatie dat zij baat zou kunnen hebben bij behandeling door u?
Zou het mogelijk zijn om te starten met online behandeling vanuit Curaçao, zodat er een behandelplan kan worden opgesteld en de behandeling alvast kan beginnen?
Indien u van mening bent dat intensievere begeleiding noodzakelijk is, zijn wij bereid om tijdelijk naar Curaçao af te reizen, zodat zij daar de behandeling kan volgen.
Hoe zou u een behandeltraject voor haar vormgeven?
Welke therapievormen acht u het meest geschikt, bijvoorbeeld intensieve Exposure and Response Prevention (ERP), traumabehandeling of een combinatie daarvan?
Hoe intensief zou een dergelijke behandeling moeten zijn?
Welke rol kan ik als vader spelen om haar herstel zo goed mogelijk te ondersteunen?
Daarnaast ontvang ik graag informatie over de praktische mogelijkheden, de duur van een behandeltraject en de kosten.
Ik begrijp dat u op basis van deze brief geen definitieve beoordeling kunt geven. Toch hoop ik van harte dat u onze situatie wilt beoordelen en met ons wilt meedenken. Ik wil niets liever dan mijn dochter haar jeugd en toekomst teruggeven. Als er een mogelijkheid bestaat om samen met u een behandelplan op te stellen, ben ik bereid alles te doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt om haar de best mogelijke zorg te bieden.
Hartelijk dank dat u de tijd heeft genomen om onze situatie te lezen. Uw reactie zou voor ons enorm veel betekenen.
Met vriendelijke groet,
D. K.
Paramaribo, Suriname
Telefoon: ########”
