FilmMoment

Kort geleden zag ik de film 'Mama, mag ik naar huis toe?' Wat een steengoede documentaire! Ouders van uit huis geplaatste kinderen doen hun kant van het verhaal. Een document om nooit meer te vergeten. De redenen van de uit huis plaatsingen komen ook wel wat aan bod, maar vooral de pijn, eenzaamheid en rouw waar de moeders doorheen gingen. Ze vertelden hun verhaal alsof ze het nèt beleefd hadden. Het is onbegrijpelijk dat zoveel ouders terugkeren naar een leeg huis, zonder dat een hulpverlener vraagt hoe het gaat. Het lijkt misschien een film om buikpijn van te krijgen, maar er zit ook veel liefde en zorg in. Met de hoopvolle boodschap dat als je de tijd en ruimte neemt voor ieders perspectief, je samen van onschatbare waarde kan zijn voor een kind. I.v.m. de privacy sla ik alle verzoeken om op tv te komen af, omdat ik niet weet hoe er geknipt en geplakt wordt. Mocht het ooit een plan zijn om een documentaire te maken over pleegzorg, dan is er maar één iemand die ik dat zou laten doen: Jesse. Hij is ruimdenkend, integer en respectvol. Zijn doel is duidelijk om werelden zichtbaar te maken die vaak verborgen blijven. Niet om daarmee te scoren maar om recht te doen aan iemands verhaal. Ik heb Jesse maar twee keer horen spreken, dus dat ik hem nu al vertrouw zegt veel over wat hij weet over te brengen. Ik hoop dat er nog veel documentaires volgen. En vooral dat de film 'Mama mag ik naar huis toe?', in de bioscopen zal gaan draaien! Het is een film die iedereen zou moeten zien. Klaartje (pleegouder)